Hani bugün bana el sallayarak güle güle demiştin ya….İşte o andan sonra yaşadığım
şehrin dağlarını seyrettim durdum..Ve bu kış gününün uğultulu rüzgar sesini
dinledim, öylesine sessiz, öylesine senli.. Dağların arasından seni hissedebilmek
bu olsa gerek...Sanki o azametli ve görkemli dağların arasında sen vardın....Ama
sen, sana ulaşamadığım benden uzak yerlerdesin...Bense dağlarla bütünleşmiş bir
halde seni benden saklayan dağların arkasındayım güzelim…Biliyorum bir yerlerden
bana doğru akıyorsun... Aktığın yerde bensizlik, hasretlik ve korkular var
...Buraları bırakıp sana doğru gelesim geliyor…Kendimi sana sürüklemek geliyor
içimden.. Biliyorum sen bilmediğim uzaklardasın...Seslensem sana sesime cevap
vereceksin, yüreğimi sıcacık sen edeceksin...Ama korkuyorum bitanem...Korkumun adı
yok, dili yok... Ya sevginin... Önemli olanda sevgiyi hissetmek değilmidir...
Karşılıksızca, çıkarsızca, umarsızca... Gem vurmadan yüreğinle bütünleşmek
değilmidir....Şartsızca kabul etmek
değilmidir....Eh be güzelim, sen benden uzaklığın eşiğinde...Saklandığın yer uçsuz
bucaksız gurbet diyarının kolları...Bırak beni geçit vermeyen dağlar desem..Dağlar
bırakmaz....Amansızca esen rüzgarlar al beni götür desem, götürmez..Ulaşamadığım
uzaklardaki sen..Sana desem, bırak beni sana geleyim.... Gönlün ne der bana,
yüreğinin sesine bir kulak ver, tanımadığım, bilmediğim uzaklardaki sen.......
