S.A.Serdar Tuncer Bey’in Kanuni Sultan Süleyman’la ilgili anlattýklarýný dinliyorum.
Karýnca hikâyesini.
Padiþahýn otaðýnýn direðini karýncalar sarýyor.
Soruyorlar Hünkâra:
- Karýncalarý ne yapalým?
O da fetva için Ebu Suud Efendi’ye bir mektup yazýyor:
- Otaðýmýn direðini karýncalar sarýnca,
Bir mahsuru olur mu, karýncayý kýrýnca
Ebu Suud Efendi ayný zarafetle mukabelede bulunuyor:
- Yarýn Hakk’ýn divanýna varýnca
Süleyman’dan hakkýn alýr karýnca...
Fetva böyle olunca, Kanuni Sulltan Süleyman, “Karýncalara dokunmayýn, otaðýn yerini deðiþtirin!” fermanýný buyuruyor.
Abdulhamid Han Hicaz Demiryolu’nun inþasý sýrasýnda Medine’nin içinde kalan kýsýma gelindiðinde raylarýn altýna keçelerin döþenmesini emrediyor. Ki, Efendimiz (sas)’in ruh-u saadetleri gürültüden incinmesin.
Bunlarla elbette bitmiyor... Ecdad, Efendimizin (sas) 2. müezzini âmâ diye Selâtin camilerin 2. müezzinini âmâlardan seçermiþ.
Hayal gibi ama deðil. Yaþanmýþ günler bunlar. Bugün fark etmekte zorlansak da böyle.
Unutturmak istiyorlar þanlý tarihimizi aslýnda. Samimiyet, tevazu insanlarýný. Ýnsanlarýný derken, uzak kimseler deðiller. Ecdadýmýz bahsettiklerimiz. Onlarýn nesliyiz biz.
Haremle Hürrem arasýnda gidip geldiklerini, her film karesinde söyleyecek kadar terbiyesizce kalem oynatanlarýn anlattýklarý deðil gerçek. Küstahça, atalarýný tahkir edenlerin yazýp oynadýklarý da deðil.
Gerçek;
46 yýllýk iktidarýnda cepheden cepheye koþan padiþahlar.
Gerçek;
Medine’de çekirge yiyerek Efendimiz (sas)’in dizinin dibinden ayrýlmayan Fahreddin Paþa’nýn ordusu.
Gerçek;
Çöllerde Ýlây-ý Kelimetullah için aylarca yol giden þanlý ordular.
Gerçek;
Gurbette can verip þehit olanlar...
Ne yapýp edip bu tahripkârlara karþý herkese -hele gençlerimize- ecdadý anlatmalýyýz.
Kanuni’yi, Yavuz’u, Akif’i...
Nezaket neymiþ, fedakârlýk nasýl olurmuþ, Allah, Peygamber (sas) sevgisi nasýl yaþanýrmýþ, bir kere daha zihinlere sokmalýyýz.
Annemiz, babamýz, dedemiz, ninemiz...
Saldýrdýklarý da sen, ben, biz... Hepimiz...AEO.![]()


Teþekkur:
Beðeni:
Alýntý

Yer imleri