Teþekkur: 0
Beðeni: 0
ÖLÜMÜN SIRRI [Nazým Hikmet]
Ölümün sýrrýný sordum bir gence
Güldü de bu ani suale önce
Ölüm dedi, ölüm bir hiçtir bence
Gençliðimi yalnýz aþk ile ördüm
Rast geldim ak saçlý bir ihtiyara
Lanetler ederdi bir eski yare
Sorunca ölümü dedi bir çare
Çünkü rüya gibi bir hayat sürdüm
Bu sýrrý sormaða karar verdim ben
Hayatý hicranla dolu ölüden
Baktý boþ gözlerle ayet okurken
Dedi ben hayatý ölümde gördüm
ÖLÜM NEDÝR? [Bayram Tunca]
Her þeyin bir ömrü, bir de ölümü vardýr.
Aslýnda ölüm her yerde her zaman vardýr.
Bedenimizdeki hücrelerde her an ölüm var.
Duygu ve düþüncemizde her gün ölüm var.
Tabiattaki canlýlarda her zaman ölüm var.
Küreyi-arzdaki gece ve gündüzde ölüm var.
Hatta Kainattaki yýldýzlarda bile ölüm var.
Hayat olan her yerde her zaman ölüm var.
Ölüm, hayatýn son noktasý, son duraðýdýr.
Ölenin yataðý toprak, yorganý ot-yapraktýr.
Eðer lâyýksa, ondan sonraki bineði buraktýr.
Yoksa, gideceði yer cehennem, iþi haraptýr.
Aslýnda, ölüm her an göz kýrpýp duruyor.
Genç ihtiyar tanýmýyor, her an gelebiliyor.
Her þeyin faniliðini en güzel ölüm anlatýyor.
Ey nefsim, hisse almadýnsa þair ne anlatýyor.
Þu dünyada Ýnsanlar farklý farklýdýr.
Ýnsanlarýn Ölümleri de farklý farklýdýr.
Alimin ölümü, zalimin ölümü farklýdýr.
Þehidin ölümü, teröristin ölümü farklýdýr.
Bazý hayatlar vardýr, ölümden de beter.
Eðer aradýðýný bulduysan o sana yeter.
Eðer aradýðýný bulmadýysan sonun beter.
Ey nefis, bu kadar nasihat da sana yeter.
Her gece kefensiz yatýp kefensiz kalkýyoruz.
Görüp duyduðumuz ölüme hayretle bakýyoruz.
Farkýnda deðiliz hayatýmýzý boþuna geçiriyoruz.
Dünyalýk her þeyi, kabir kapýsýnda býrakýyoruz.
Madem kabir kapasý açýk, ölüme çare yoktur.
O zaman ömrümüzü baki bir ömre çevirmeliyiz.
Madem ömür kýsa, hayatta lüzumlu iþler çoktur.
Ömrümüzü her an lüzumlu iþlerde harcamalýyýz.
Kimbilir Azrail, ne zaman ne þekilde kapýyý çalacak.
Bilemiyoruz, canýmýzý neyi vesile edip, nasýl alacak.
Sizi bilmem ama, bana hayatta birkaç kez ikaz yaptý.
Dünya fani, ölüm hak, sakýn unutma bak ikazýný yaptý.
Ey Ademoðlu, inanmazsan ölüm idam-ý ebedidir.
Eðer inanýrsan, ölüm senin için terhis teskeresidir.
Ýnanmazsan kabir senin için bir zindan-ý ebedidir.
Eðer inanýrsan, cennet bahçesine açýlan bir kapýdýr.
ÖLÜM [Bayram Tunca]
Ey nefsim, kaç bakalým kaç sen.
Daha ne kadar kaçacaksýn sen.
Baþýma ne iþler açacaksýn sen.
Fizana da kaçsan, Azrail’den kurtulamasýn.
Baki deðilsin ki, ilelebet yaþayacaksýn.
Ne kadar kaçsan da Azrail’den kaçamazsýn.
Hem hiç kurtulan olmuþ ki sen kurtulasýn.
Hiç istisna edilmiþ ki sen istisna olacaksýn.
Gidenlerin çetelesi tutulmak istenseydi.
Ne katip, ne kalem ne de defter yeterdi.
Hem gidenler gelenlerden daha çoktur.
Hem gidenlerden geri gelen hiç yoktur.
Gelenler konuyor, konanlar da göçüyor.
Ömrün azý da çoðu da bir yel gibi geçiyor.
Yaptýklarýn gizli kamera ile kayda geçiyor.
Kara kutusu açýlan gerçeði görüp þaþýyor.
Ey nefsim sonradan þaþýrmak istemiyorsan
Helal dairesi keyfe kafidir, harama kaçma
Benim baþýma da daha fazla iþler açma
Bak! ben de þikayetçi olurum sonra senden
BEYAZ BÝR GEMÝDÝR ÖLÜM [Behçet Aysan]
sen bu þiiri okurken
ben belki baþka bir þehirde olurum
kötü geçen bir güzü
ve umutsuz bir aþký anlatan
rüzgarla savrulan
kaðýt parçalarýna
yazýlmýþ
daðýtýlmamýþ
bildiriler gibi
uzun bir yolculuða hazýrlanan
yalnýz bir yolculuða.
çünkü beyaz bir gemidir ölüm
siyah denizlerin hep
çaðýrdýðý
batýk bir gemi
sönmüþ yýldýzlar gibidir
yitik adreslere benzer
ölüm
yanýk otlar gibi.
Sen bu þiiri okurken
ben belki baþka bir þehirde
ölürüm.
YOKLUK AYRILIK VE ÖLÜM [Emrah Sakallýðolu]
Soðuk ve karklý gecelerde
Pislikleri örttüðü sanýlan kar
Mezarým oldu benim
Benim en büyük acým
Seninle bir cadde köþesinde,
Buluþmayýda sevmiþtim.
O cadde köþesinde,
Yok olmayýda.
Kimsenin görmediði ve bilmediði
Bir canavar vardý karlarýn altýnda
Biz ona ayrýlýk diyoruz hani
Onun için,
Ben seninle bir cadde köþesinde,
Buluþmayýda sevmiþtim.
O cadde köþesinde,
Ayrýlmayýda.
Kimsesiz caddelerde gözlerimizin
Birbirlerine fýsýldaþarak söyledikleri
Aþk sözcüklerinde yemin etmiþtik hani
Onun için,
Ben seninle bir cadde köþesinde,
Buluþmayýda sevmiþtim.
O cadde köþesinde,
Ölmeyide.
ÖLÜME ÝNAT [Mustafa Alýcý]
gökyüzüne resim çizdin mi hiç
karanlýða inat
yýldýzlar serpip saçlarýna,
bekledin mi güneþin doðuþunu
zamana inat
uçabileceðine inandýn mý hiç
yýldýzlara kavuþmak için
bir kuþun kanadýndan düþüp
öldün mü
yaþadýn mý
sana inat
aþka inat
ve öldün mü
herþeye inat
ÖLÜM [Murat Özkýyýkçý]
ölmek nedir sizce
topraða konup üzerinizin kapatýlmasýnýmý
yoksa...
kimsenin hatýrlamadýðý bi doðum günümü
etlerinizin topraða karýþmasýmý?
en sevdiðiniz filmi yanlýz seyretmekmi
ölmek
nedir sizce
hiç hatýrlanmamak mý?
unutulmakmý?
Yoksa...
gözlerinizi kapattýðýnýzda
sizi kimsenin düþünmediðini bilmekmi?
nedir ölmek
sadece sizi taþýyan etlerin durmasýmý
yoksa sizin o etleri taþýmanýzmý?
ÖLÜM ÝÞARETÝ [Emre Erkut]
Sonbahar esintisi yapraklar solmuþ sarý sarý
Hafifçe esen rüzgar ýlýk uðultulu
Baktýðým zaman mevsimin aynasýna karanlýk
Korkutuyor gördüklerim doðanýn yok oluþu
Nehirlerin ýrmaklarýn kurumasý bile sebep oldu korkuma
Bir gün geldi aynamý bile bulamadým karþýmda
Herþey gibi doða gibi insanlýk ýrk gibi yok olmuþtu
Sebep neydi yok eden insan hiç düþünmeden
Yok eden hýrs istekti dünyaya yetip biten
Biz aslýnda hiç düþünmeden kendimizi yok ettik
Bir varoluþun sýra dýþý isteklerine boyun bükerek
Bir kayboluþ ve karanlýðý kendimize benimsedik
Ölümün iþareti kadar hain kendi cocuðuna kýyacak kadar gaddar
Ne beklesin insanlýk tarihinden sevgimi saygýmý
Ne bulsunki seven aþýk deger verdiði eþinden
Ölüm iþareti kadar yakýn bir deprem kadarda sessizdi kýyamet
ÖLÜM [Emre Alptekin]
Herþey bu kadar kolay mý?
Sen geldin aklýma,niye desem bende bilmiyorum.Seyrettiðim bir yaþam belkide benimki,müdahale etmek
senin tarzýn,benimse tembelliðim.Niye yazýyorum yine ?
Kaçýþým bu sayfalar,beyaz üzerine siyah,kalemin rengi...Benim rengim.Gerçekler acý olmaya baþlayýnca
buraya gelirim ,severim burayý.
Beyazý hayelleri hatýrlatýr bana,siyahý gerçekleri...
Ama sen bu sayfaya baktýðýnda nedense yazýlarý görürsün...siyahý
Kimsenin aklýna gelmez üstüne yazýlan...beyaz.
Düþünürümde,düþünmek beni üzer.
Artýk sevmeyeceðim diye baþlar yeni hayatýn ,bitince eskisi,
Bir boþluktur kaplar seni,aþkýn küllenir yine.
Bekler rüzgarýný...engeli sen olursun,hatýralar olur.
YÝNE ÖLÜME DAÝR [Nazým Hikmet]
Zevcem,
ruhu revaným
Hatice Pîrâyende,
ölümü düþünüyorum,
demek ki arteryo skleroz
baþlýyor bende...
Bir gün
kar yaðarken,
yahut
bir gece,
yahut
bir öðle sýcaðýnda,
hangimiz ilkönce,
nasýl
ve nerde öleceðiz?
Nasýl
ve ne olacak
ölenin son duyduðu ses,
son gördüðü renk,
kalanýn ilk hareketi
ilk sözü
ilk yediði yemek?
Belki de birbirimizden uzakta öleceðiz.
Haber
çýðlýklarla gelecek,
yahut da ima edecekler,
ve kalaný yalnýz býrakýp
gidecekler...
Ve kalan
karýþacak kalabalýða.
Yani efendim, hayat...
Ve bütün bu ihtimâlât
1900 kaç senesinin
kaçýncý ayý
kaçýncý günü
kaçýncý saatinde?
Zevcem,
ruhu revaným
Hatice Pîrâyende,
ölümü düþünüyorum,
geçen ömrümüzü düþünüyorum.
Kederli
rahat
ve hodbinim.
Hangimiz ilkönce
nasýl
ve nerde ölürsek ölelim,
seninle biz
birbirimizi
ve insanlarýn en büyük dâvasýný sevebildik
- dövüþtük onun uðruna -,
«yaþadýk»
diyebiliriz.
Þu an Bu Konuyu Gorunteleyen 1 Kullanýcý var. (0 Uye ve 1 Misafir)
Yetkileriniz
Alýntý
Yer imleri