Sen kokar..


Bir tek yaprak düþmüyor yeþil gibi
Ve tek bir gül dönmüyor kýrmýzýya
Ne eskisi gibi gülüyorum sana
Ne de þimdiki kadar seviyorum

Sabýrdý geleceði yazan geçmiþe
Ortada kalan düþleri için bir sýðýnak aradý hep
Bir de gerçekleri kovmak için
Bir korkuluk öylesine

Yoldan geçenler heyecan vermiyor
Sardunya kokusu sarmýyor artýk balkonlarý
Yaðmur ýslatamýyor
Kendini bile…

Sende kalmaktan kaçtým ya yýllarca
Þimdi de “nerde kaldýn?” diye çýktým pencerelere
Meðer sen maðrur
Çaresiz
Ve sebepsizce
Bekliyormuþsun yolun köþesinde

Seneler önce “kal” diyemediðim gibi
“gel” de diyemem þimdi sana
Ama sen gelirsen eðer…

Saçlarýnýn her köþesine diktiðim hasretimi koparýr
Balkondaki sardunya saksýlarýna dikerim

Ýþte o zaman balkonlar
Hep “sen sen” kokar…