GEÇ AZÝZ'ÝM GEÇ

Biz de yaþarýz Azizim,
Yaþamaya gelince, biz de yaþarýz ama,
Olmuyor cebimizden kattýðýmýzla eðlenmek,
Gönlümüzden katalým,
Varlýklý kiþileriz neþeden yana.
Pazarýmýz hoþ mu geçecek,
Þart deðil Büyükada, Heybeli;
Çok bile gelir kayýðý Hristo’nun:
Sekiz arþýn iki karýþ,
Kýz gibi Cibali yapýsý.
Bir iþaretimize bakar
Çýkmazsa balýðý alesta,
Aylardan temmuz, günlerden pazar;
Yenikapi açýklarýndayýz…
Býrakýn Hasan geçsin küreðe,
Utandýrmaz bu kollar sahibini.
Kabarmaz bu avuçlar
On ikisinden beri nasýrlýdýr.
Fazla külfet istemez,
Bol sigaramýz olsun,
Köfte, ekmek, domates yeter.
Karýmýz, sevgýlýmýz yanýmýzda
Baþaltýnda þarap testisi…
Dedik ya bugün pazar
Belki genç arkadaþý
“Ýlk defa güneþe çýkardýlar”,
Ýsteriz bütün dostlar aramýzda olsun;
Kiminin Hanya’dan gelir selamý,
Kiminin Konya’dan
Sandalýmýz geniþ deðil, ne çare,
Gönlümüz kadar.
Ne yapalým bol þarabýmýz var ya,
Onlarýn saðlýðýna içecek;
Gün ola harman ola!..
Anlarýz biz de bu iþlerden,
Elimiz deðdi de okþamadýk mý,
Þu “pür hayal” saçlarý ?
Kim istemez “yâr”i uyutmasýný “sine” de
Batan güne karþý,
“Bâde” içmesini “Yâr eli”nden?
Gözü kör olsun feleðin,
Gelecekten umudumuzu kesmedik,
Ýçimiz öylesine ferah…
Son kadehlere doðru sorsun,
Sesi en güzelimiz bizden:
“Gam, keder ne imiþ?”
Yontulmamýþ sesimizle cevabý hazýr:
“Geç azizim, geç!”

Rýfat ILGAZ