Venedik elçisi Antoni Jüstiniani, Yavuz Sultan Selim’in yanýna gider. Yeri öpüp itimatnamesini sunar. ülkesine döndüðünde herkes, adeta bir ütopya medeniyetinin sultaný gibi gördüðü, hayalinde canlandýrmaya çalýþtýðý cihan padiþahýnýn nasýl birisi olduðunu sorar.
- “Göremedim” der Jüstiniani? Merak ederler. Odasýna girdiðin, yanýna kadar gittiðin halde nasýl göremedin? þu müthiþ itirafta bulunmak zorunda kalýr.
- “Kýlýcý öyle parlýyordu ki, yüzüne bakamadým.” Elçinin bu sözlerini duyan haþmetli hünkar:
- “Paþalarým, Osmanlý’nýn kýlýcý parladýðý sürece düþmanlarýn baþý daima önde olur. Ama Allah korusun, bu kýlýç kýnýna girer ve paslanmaya baþlarsa, o zaman bu kafalar yavaþ yavaþ dikilir ve bir gün bize yukarýdan bakar” der.


Teþekkur:
Beðeni:

Alýntý


Yer imleri