Gidiyor musun diye sorma bana. Gönderen sensin. Ne terk etmeyi istedim seni, ne de daha yaþamadýðýmýz bu aþký topraða gömmeyi. Senin kadar öfkeliyim ben de, senin kadar endiþeli...

Bir dokunuþunla bin kenti yýkacak güç verirdin bana, ama inandýramadým seni. Sen sorgularken beni kafanda, ben gözlerinin içine bakýyordum kuþkuyla. Bir tek sözün baðlardý beni sana, oysa sen hep susmanýn koynunda..

Aþkýn içine bir kez girdi mi kuþu, teslim alýr bedenleri de. Sütten çýkmýþ at kaþýk deðildim ama yalaný sokmadým iki kiþilik dünyamýza.
O dünya ki, bazen minicik bir odada bazen kentin ortasýnda þekillendi. Nasýl da güzeldi. Zaten varsýn diye her þey güzeldi ama sen buna inanmadýn.

Ah bu sorular... Yaþamak varken sevdayý delice, niye boðarýz sorularla? Nasýl ikna edebilirdim seni? Ben "aþk" dedikçe sen "hayýr" dedin. Zaten az konuþan sen, olumsuz ne kadar sözcük varsa bulup çýkardýn ortaya. Ben bir þey diyemedim.

Ne kadar zarar vermiþim sana meðer... Nasýl deðiþtirmiþim seni... Oysa hiç böyle düþünmemiþtim. Kimseye zarar vermek istemem ben. Kimseyi olduðundan farklý bir hale getirmek istemem. Ama öyle oldu iþte... Demek ki gitmelerin zamaný geldi þimdi.

Çocukluðuna sýðýnýr atlatýrsýn bu acýyý. Ne seviþmelerimiz kalýr aklýnda ne sevda sözlerimiz. "Rahat deðilim" diyordun ya, rahat ol artýk. Gülüþlerini saklaman için bir neden kalmadý. Tedirginliðinin sebebi be kalktý ortadan.

Gidiþim yürekten deðil, zorunluluktan. Sanma bu toy sevdayý baþka kimliklere taþýrým. Sanma ki benden sakladýðýn dülüþlerini yalancý yüzlerde ararým. Seni de götürürüm yüreðimde. Yokluðunu taþýrým.

Bulup bulup kaybettim seni.. Ne yazýk ki toz-duman edemedim kuþkularýný, ne yazýk ki kalamadýn bana. Öpücüðümün kokusu kalacak kapýnýn eþiðinde. Kokladýkça bizi bir yanlýþa mahkum ettiðini anlayacaksýn.

Ne çok tanýdýðýmýz var ayrýlýðýmýza....