KÝTABE-Ý SENG-Ý MEZAR


-I-

Hiçbir þeyden çekmedi dünyada
Nasýrdan çektiði kadar;
Hatta çirkin yaratýldýðýndan bile
O kadar müteessir deðildi;
Kundurasý vurmadýðý zamanlarda
Anmazdý ama Allah’ýn adýný,
Günahkar da sayýlmazdý.
Yazýk oldu Süleyman Efendi’ye.

-II-

Mesele falan deðildi öyle,
To be or not to be kendisi için;
Bir akþam uyudu; Uyanmayýverdi
Aldýlar, götürdüler.
Yýkandý, namazý kýlýndý, gömüldü.
Duyarlarsa öldüðünü alacaklýlar
Haklarýný helal ederler elbet.
Alacaðýna gelince...
Alacaðý yoktu zaten rahmetlinin.

-III-

Tüfeðini depoya koydular,
Esvabýný baþkasýna verdiler,
Artýk ne torbasýnda ekmek kýrýntýsý,
Ne matarasýnda dudaklarýnýn izi;
Öyle bir ruzigar ki, Kendi gitti,
Ýsmi bile kalmadý yadigar.
Yalnýz þu beyti kaldý,
Kahve ocaðýnda, el yazýsýyla:
“Ölüm Allahýn emri,
Ayrýlýk olmasaydý.”