DÜNYANIN EN TUHAF MAHLUKU


Akrep gibisin kardeþim,
Korkak bir karanlýk içindesin, akrep gibi.
Serçe gibisin kardeþim,
Serçenin telaþý içindesin...
Midye gibisin kardeþim,
Midye gibi, kapalý rahat...
Ve sönmüþ bir yanardað aðzý gibi korkunçsun kardeþim,
Bir deðil,
Beþ deðil,
Yüzmilyonlarlasýn, maalesef koyun gibisin kardeþim...
Gocuklu celep kaldýrýnca sopasýný,
Hemen katýlýverirsin sürüye,
Ve en önde adeta maðrur koþarsýn salhaneye,
Dünyanýn en tuhaf mahlukusun yani,
Hani þu derya içre olup,
Deryayý bilmeyen balýktan daha tuhaf.
Ve bu dünyada bu zulüm senin sayende,
Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eðer,
Ve þarabýmýzý vermek için, hala üzüm gibi eziliyorsak,
Kabahat senin,
Demeye de dilim varmýyor ama,
Kabahatin çoðu senin, caným kardeþim.