Atatürk'ün Yazdýðý Þiirler
BÝR ASKERÝN MEZARINA
Þurada, kabrin üzerinde konulmuþ bir,
Beyaz taþ var, onun altýnda bayraklar
Temevvüç ederken, kelleler uçuþurken...
Celâdeti tâbân olurken aldýðý cerîhai mevt
Ýle bu âlemi hîçîye vedâ etmiþ bir
Asker yatýyor...
Onun hâbý istirahate çekildiði þu
Makberin üzerine rüfekasý eþki teessür döktüler.
Kadýnlar dümü rizi mâtem oldular. Ýhtiyarlar
Nâle eylediler, çocuklar aðladýlar.
Þu söðüt aðacýnýn nim setreylediði senin
Mezarýn üzerine bir zýrh baþlýk ile kýlýç hak,
Olunmuþtur. Ýþte orasý o kahramaný muhteremin
Câyi istirahatidir. Ne mutlu ki, hâki pâye vatan
Ona nâilini intizar olmuþ!...

MUSTAFA KEMAL
Harbiye talebesi iken yazmýþtýr




BEÞÝKE HÂDÝSESÝ ÝÇÝN

Çýkýyor gönüllere istimdadý
Sâmiamda vatanýn feryâdý
Çýkýyor gönüllere istimdadý
Yaralý bir ananýn evlâdý
Etmesin mi anaya imdadý?

Rumeli can veriyor yok mu ilaç.
Edelim sýhhatini istimzaç;
Etmeyelim kimseyi izaç?

Zýrhlýlar her yeri tehidt ediyor,
Makedonya bunu tes'it ediyor.
Ýnkýrazý bize teyit ediyor.

Yemenin puriþi malumu cihan
Ne için eyledi millet isyân?
Zulme ister mi bu yoldan burhan
Turuþkalar bile aldý meydan

Hani kânun-u adaâlet nerede?
Mülk-ü millette himâye saadet nerede?
Haricen mülk-ü himaye nerede?
Bizde evvelki þecaat nerede?

Gelse Ertuðrul þöhret-i pervas
Eder elbette tahayyür ibraz
Vatanýn feyzine kâdir olamaz
Yeniden fethine verseydi cevâz...

Yýldýrým görse þu ahvâlimizi
Ateþ kahrý yakar hâlimizi,
Af eder mi bizim efâlimizi,
Mahveder cumle-i emsâlimizi,

Ey büyük Fâtih'i Ýstanbul'un...
Bu revþ olmadý mý makbulün
Sây ile toplanýlan mahsulün
Berhava oldu fakat meçhulün...

Yazýk oldu Vatana âh yazýk...
Her aðýzdan çýkýyor: Eyvâh yazýk!..
Acýsýn bizlere, âh yazýk!

MUSTAFA KEMAL
· Sinop 25 Kânunu Evvel 321 (1905)

__________________




KASÝDEÝ ÝSTÝBDAT YAHUT KIRMIZI ÝZLER

Bir köhne kadit parçasý, bir çehrei menhus,
Zulmetler içinde mütereddit, mütelâþi,
Daim mütefekkir görünen, kendine mahsus
Efkârý sakimane ile âleme karþý
Ateþ saçarak etmede her gün bizi tehdit,
Âmali harisanesini eyledi tezyit...
Gördükçe bu mazlumlarýný, sinesi maðrur,
Týrnaklarýný aileler kalbine saplar;
Maðdurlarýnýn her biri bir kûþede aðlar,
Katlandý vatan görmeðe evlâdýný makhur...
Birçoklarýmýz mahpes-ü menfada süründük.
Ey gazii mecruhu vega dideye döndük.
Ey kanlý eliyle vatan âmaline hail,
Ey enmilei sürbu cinayata delâil
Teþkil eden ey köhne kadit, katili efkâr,
Ey katili þübbaný vatan, katili ahrar,
Ey varlýðý bir millet için bâdii zillet.
Ey çehresi ifrite veren dehþeti vahþet,
Zindanlarý, menfalarý, mahpesleri doldur,
Ziniciri esaretle bütün hisleri dondur.
Tesmimi nefes, nefyi ebet, sonra denizler..
Her girdiðin evlerde durur kýrmýzý izler...
Kâbusi hiyanetle vatan can çekiþirken
Âtimizi dendaný harisin kemirirken
Bir gün Rumeli daðlarý envara boyandý;
Hürriyetin enfasý ile herkes uyandý.

MUSTAFA KEMAL
ÞANLI ORDU GAZETESÝ : 24 Kasým 1908




alýntýdýr