Tam bir yýl oldu.. Hala içimdesin.. Hala gözlerin ve gülüþün aklýmda.. Aklýmdan
bir an olsunda çýkmadýlar.. Geceleri sýcaklýðýný hissettim.. Karanlýðýmda sana
sarýlýp uyudum.. Seni içimde büyüttüm ve seni kimse bilmedi.. Senin için güçlü
oldum.. Bendeki sen için, sevgimiz için.. Sen, bugün bana uzun zamandýr
olmadýðýn kadar yakýnken sana söylemek istediðim birkaç þey var....

Bazen sinirleniyorum, kýzýyorum sana... Aðlýyorum... Ne bu halimiz bizim diye?
Ne bu yaþadýðýmýz? Buna bir insan yüreði daha ne kadar katlanabilir ki ben
katlanayým? Nereye kadar?..

Çok acý çektim ve hala çekiyorum.. Neyin bedelini ödüyorum diye düþünüyorum
bazen.. Belkide seninle yaþadýðým mutluluðun bedeli diyorum.. Ýþte o zaman
kabulleniyorum acýmý.. Ýþte o zaman her þeye deðer diyorum kendi kendime..
Seninle olduðum her dakikanýn bedelini ödemeye razýyým diyorum..

Yine yaðmur yaðýyor sevgilim.. 1 yýl önce bugün yaðdýðý gibi.. Ve yine bizim
þarkýmýz çalýyor.. Tek fark sen yoksun.. Senin sýcaklýðýn, yanýndayken duyduðum
mutluluk yok.. Hep diyordum ya “seni sensizde yaþarým diye”.. Artýk
yaþayamýyorum sevgilim... Ve artýk biliyorum ki yaþanacak birþey de kalmadý..
Benim için tek çare seni unutmak.. Umutlarýmý bir kenara atmak.. Seninle
baþladýðým bu yola artýk sensiz devam etmek....

Bu gece son kez resimlerine bakýp aðlýyorum.. Bu gece son defa adýný anýyorum,
son defa seni sevdiðimi haykýrýyorum.. Bir daha seni görmemeye, sevgini kalbime
gömmeye yeminler ediyorum.. Tükenen umutlarýma son noktayý koyuyorum..

Gidiyorum Sevgilim...