Eþek Zekasý..Günlerden bir gün..






Eþek zekasý...

Günlerden bir gün, köylerden birinde, adamýn birinin eþeði, kuyunun birine düþmüþ. Niye düþer, nasýl düþer sormayýn. Eþek bu. Düþmüþ iþte. Belki kör bir kuyuydu, aðzý tahtayla kapatýlmýþtý belki, üzerine de toprak dökülmüþtü. Zamanla tahta çürüdü, zayýfladý, toprakta biten otlarý yemek isteyen eþeðin aðýrlýðýný çekemedi ve güm. Hayvancýk saatlerce acý içinde kývrandý, baðýrdý kendi dilinde. Ayýptýr söylemesi, anýrdý yani. Sesini duyan sahibi gelip baktý ki vaziyet kötü. Zavallý eþeði kuyunun dibinde melul mahzun bakýnýyor. Üstelik yaralanmýþ. Karþýlaþtýðý bu durumda kendini eþeði kadar zavallý hisseden adamcaðýz köylüleri yardýma çaðýrdý. Ne yapsak, ne etsek, nasýl çýkarsak sorularý havada kaldý. Sonunda karar verildi ki kurtarmak için çalýþmaya deðmez.

Tek çare, kuyuyu toprakla örtmek. Ellerine aldýklarý küreklerle etraftan kuyunun içine toprak attýlar. Zavallý hayvan, üzerine gelen topraklarý, her seferinde silkinerek dibe döktü. Ayaklarýnýn altýna aldýðý toprak sayesinde her an biraz daha yükseldi . Ve sonunda yukarýya kadar çýkmýþ oldu. Köylüler aðzý açýk bakakaldý.

Hayat, bazen bizim de üzerimize abanýr.
Ne bazeni, çoðu zaman, bugünlerde olduðu gibi.

Toz toprakla örtmeye çalýþanlar çok olur.

Bunlarla baþetmenin tek yolu, yakýnýp sýzlanmak deðil, düþünüp silkinmek ve kurtulmak, aydýnlýða adým atmaktýr.

Kör kuyuda olsak bile...

Ben yanmasam, sen yanmasan, biz yanmasak,nasýl çýkar karanlýklar aydýnlýða...

"Artýk mücadele Cumhuriyet veyahutta laiklik kaygýlarý ile sýnýrlý deðildir, Külliyen bir Ulusun varoluþ mücadelesidir, olmalýdýr. Sevr ve içerdeki kahpe iþbirlikçilerine dur demek zamaný."