Örgütlü ihanet...

[ahmeTTaşar]

Örgütlü ihanet...

Özcan YENİÇERİ
-------------------
İnceleme-Araştırma



Küresel güçler, Yeni Osmanlıcılık kavramı adı altında “İstanbul Merkezli Yakındoğu Federasyonu”, “Türk-Yunan Federasyonu”, “Türk-Kürt Federasyonu” gibi oluşumlar hedefliyor. Ortadoğu’da uygulamaya konulmuş olan BOP’un alt yapısını oluşturmak üzere, bu yeni proje devreye sokulmak isteniyor.

Taşeron İsrail
KÜresel gücün Ortadoğu’daki taşeronu İsrail... Ön Asya’da ise bu misyon, ABD tarafından Türkiye’ye verilmek isteniyor. Milli olan ne varsa sistemli olarak yıkılıyor, mahkum ediliyor. Bunun için de hain Ali Kemaller öne çıkarılıyor. Çünkü şeref azalmadan alçaklık çoğalmaz.


Ali Kemal’den torununa uzanan süreçte Yeni Osmanlıcılık ve örgütlü ihanet!



Küresel gücün Ortadoğu’daki taşeronu İsrail’dir. Ön Asya’da bu misyon, tarihi geçmişi dolaysıyla ABD tarafından Türkiye’ye verilmek istenmektedir. Bunun tarihi, kültürel ve fizibil gerekçeleri vardır. Bu amaçla “Yeni Osmanlıcılık” adı altında ABD’nin Büyük Ortadoğu Projesinin taşeronu bir Türkiye yaratılmak istenmektedir. Bunun yolu da Türkiye’deki Mustafa Kemal iradesinin kırılmasından geçmektedir. Bu da ancak bağımsızlığı önemsemeyen, egemenliğini takas edebilen ve “vatan bir bütündür parçalanamaz!” idealini terk edebilen yönetimler tarafından başarılabilir. Zira milli devleti, üniter yapıyı ve egemenliği eski zamanlara ait bir hikâye olarak görenler, ancak ülkenin ve milletin onurundan taviz verebilirler. O yüzden Türkiye’de “bağımsızlık ve egemenlikten kimsenin iskonto yapma hakkı yoktur” diyenlerin bir kısmı içeri tıkılmış, kalan diğer bir kısmı da sistemin dışına itilmiştir. Türkiye bugün “bizi, kimin yönettiği önemli değildir. Önemli olan nasıl yönettiğidir” diyen bir zihniyetin yönetimindedir.

Milli Olana Düşmanlık!
Bu zihniyetin Türk siyasi hayatına yansımalarını, AB ve ABD eksenli baskıları, dayatmaları ve diretmeleri sorun değil, itibar konusu yapanların davranışlarında görmek mümkündür. “Yabancı sopası olmadan biz adam olamayız” düşüncesi bu anlayışın ürünüdür. Bu nedenledir ki, Türkiye’deki siyasetçilerin söylemlerinde artık milli çıkar kavramına rastlanılmaz olmuştur. Strateji, milli olan her şeyin mahkûm edilmesi esası üzerine kurulmuştur. Milli eğitim, milli kültür, milli devlet, milli kimlik, milli yapı ve milli direniş kavramları terk edilmiştir. Onların yerini, küresel, global, Soros, AB, ABD, evrensel gibi her kullananın farklı anlamlar yüklediği kavramlar almıştır.

Emperyalist Enstrüman
Olarak Yeni Osmanlılık!
Osmanlı Devleti, büyük Türk tarihinin en şerefli sayfaları arasında yerini almıştır. Her Türk, Osmanlı geçmişinden de tıpkı Selçuklu, Göktürk geçmişiyle olduğu gibi gurur duyar. Bu anlamda hepimiz Osmanlıyız, Selçukluyuz, Göktürklüyüz, Uygurluyuz ve Türkiye’yiz!
Günümüzde Önasya ve Ortadoğu temelinde Küresel Güçlerin, eski Osmanlı coğrafyasını sömürgeleştirmek için devreye soktuğu “Yeni Osmanlılık” projesinin Osmanlı’yla ve Türk milletinin mazisiyle bir ilgisi yoktur.
“Yeni Osmanlılık” esas itibarıyla ABD hakimiyetinde İsrail’i ebed müddet kılma projesidir. Fikir babaları da Ariel Şaron, İzak Rabin, Daniel j. Elazar, Noam Chomsky, Graham Fuller (CIA), Paul Henze (CIA) ve Huntington gibilerdir.
Noam Chomsky(1) bu konuda şunları önerir: “Ortadoğu’da ulusallık ve ulusal kimlik yok edilmeli bunun için de Ortadoğu Osmanlılaştırılmalıdır. Böylece bölgede Batı çıkarlarına karşı çıkacak ulusal güç ve direnç kalmayacak, sistemin çarkları rahatlıkla işleyecektir. ABD için en tehlikeli düşman ve tehdit Bağımsızlık tehdidi. Asla hoş görülemez”. Kudüs Federal Araştırmalar Enstitüsü Başkanı Daniel Elazar, “Ortadoğu için ulus-devletlerin değil, etnik-dinsel cemaatlerin doğal örgütlenme biçimlerinin belirleyici olduğunu” ve bunun için “Osmanlı millet sisteminin mümkün bir model olduğunu” ileri sürmüştür.
İsrail Yabancılar Bürosu’nda daha önce çalışmış olan Oded Yinon “(Ortadoğu’nun) Osmanlı döneminde Doğu Akdeniz kıyılarında olduğu gibi dinsel ve etnik küçük parçalara ayrılması gerektiğini” ileri sürmüştür. İmralı’daki adam da “Osmanlı Eyalet Sistemini” nin “Kürt sorunu” nun tek çözümü olduğunu ileri sürmüştür.
Bu projenin mimarları, Yeni Osmanlılık kavramı adı altında “İstanbul Merkezli Yakındoğu Federasyonu” , “Türk-Yunan Federasyonu” , “Türk-Kürt Federasyonu” ndan söz etmektedirler. “Osmanlı Milletler Topluluğu Kurulmalı” , “Federal Kürt İslam Devleti Kurulmalı” vb. görüşleri savunmaktadırlar.
Kısacası bu proje bir Türk ya da Müslüman projesi değildir. Bugünlerde Ortadoğu’da uygulamaya konulmuş olan BOP’un dünlerde alt yapısını oluşturmak üzere devreye sokulmuş olan devamıdır. Adından başka Osmanlı olan, bir yanı da yoktur. Konuyla ilgilenenler Cengiz Özakıncı’nın belgesel niteliğindeki “Türkiye’nin Siyasi İntiharı Yeni-Osmanlı Tuzağı” adlı kitaba bakabilirler.
Davası Olmayanlar, Başkalarının Davasını Dava Edinirler!
Türkiye’yi, ideal anlamda bir davasının olmaması kullanılabilir bir ülke konumuna getirmiştir. Yabancı çıkarlara karşı kendi çıkarlarını; yabancı iddialara karşı kendi iddialarını dile getirmeyenler başkalarının eteklerine tutunarak ayakta kalmaya çalışırlar. Türkiye tam da bu durumdadır.
Milletler varlıklarını ve devamlılıklarını kendi değer ve kaynakları üzerine bina etmek durumundadır. Dış dengeleri birbirine karşı kullanarak uzun süre ayakta kalmak mümkün değildir. Elbette çoğu zaman başkalarının koyduğu kurallarla da oyun oynanmak zorunda kalınabilir. Ancak esas olan başkalarının koyduğu kurallara uygun oyun kurmak değil, oyunun kurallarını koymaktır.
“Sineğin kanadından yağ çıkarmak” türünden bir şark kurnazlığı ile İngiltere’nin Londra Belediye Başkanlığına seçilmiş bir adamına umut bağlamak ne tür bir ahlaktır. Kendi milli değerlerine ve kimliğine sahip çıkmayanların Boris’lerin eteğine tutunması nasıl bir zihniyet olduğunu iyi anlamak gerekir.
Atatürk dururken Ali Kemal’den söz etmek hangi şerefli insanın yapacağı bir iştir. Kendi davasını dava edinmeyenleri, kendi değerini değerli kılamayanları ne uşaklık kurtarır ne de hainlik!


Yeni Osmanlılık Adı Altında
Ali Kemal İdeolojisini Yaygınlaştırmak!
Ali Kemal temelde Mustafa Kemal karşıtlığını anlatır. Mustafa Kemal her türden milliliği içine alan bir kavramdır. Türkiye’de bağımsızlık, özgürlük, egemenlik, milli irade, cumhuriyet, milli devlet gibi değerler Mustafa Kemal markasını taşır. Ali Kemal ise teslimiyetçi, mandacı, teslim ol; mutlu olcu, Rumcu, Ermenici, İngilizci, AB’ci, ABD’ci, İşbirlikçi ve Uşaklık türünden bir zihniyeti teslim eder.
Türk milletinin bağımsızlığının karşısında olan Ali Kemal gibiler, kimi zaman Yunan işgalinin, kimi zaman İngiltere’nin mandasının, kimi zaman da Ermeni Hınçak ve Taşnak örgütlerinin Müslüman halka saldırılarının yanında yer almışlardır. Yaşananlar göstermiştir ki bu topraklar yalnız kahramanlar değil aynı zamanda birinci sınıf hainler çıkarmaya da elverişlidir. Nihayetinde bir zamanlar “Yunan bize medeniyet getirecek” diyen düşünür de Anadolu’yu işgal eden Yunan ordusuna karşı koymamak gerekir çünkü onlar “Halifenin ordusu sayılır” diyen din adamı kılıklı insanlar da, “Umumun arzusu, İngiltere tarafından yönetilmektir” diyen siyaset adamları da bu ülkeden çıkabilmiştir.
Ali Kemal ve onun takipçilerinin Kurtuluş Savaşının Türkler tarafından kazanılmasıyla birlikte yerle yeksan olduğunu sananları, son gelişmeler ciddi bir biçimde tekzip etmiştir. Onlar Atatürk döneminde, bütün hatıralar canlı iken milletin gözünden uzaklaştılar ve yer altına çekildiler, orada hazırlıklarını tamamladılar, yeterince güçlendiler ve uygun şartları görünce de yeniden nüksettiler.
Türk milleti, varlık-yokluk savaşı olan Kurtuluş Savaşı verirken yurt dışına kaçanlar, savaş bittikten sonra yurda dönerek geminin dümenine geçmişlerdir. Dümene geçmekle de kalmamış süreç içerisinde zenginleşmiş, kentleşmiş, entelektüelleşmiş ve ülkenin kaderi üzerinde söz sahibi olmuşlardır.
Günümüzde Türkiye Cumhuriyeti’ni AB ve ABD çıkarları temelinde yeniden dizayn etmeye çalışanlar işte bunlardır. Bunların Türkiye’yle ilgisi, bir biçimde edindikleri T.C. pasaportundan ibarettir. Bir çoğu zaten birden fazla ülkenin pasaportunu taşımaktadır. İşte Ali Kemal, bu türden insanların zihniyetlerinin zirvesini teşkil eder.
Bugün “Türk” kavramını “etnisite” ye indirgeyenler, “Ne mutlu Türküm Diyene” söylemine karşı çıkanlar, Türk milletine yeni bir kimlik arayanlar, milli devlet döneminin kapandığı söyleyenler, Ergenekon kavramını çete kavramıyla özdeşleştirmeye çalışanların tamamına yakını, Ali Kemal zihniyetinin günümüzdeki uzantılarıdır.


O, Ali Kemal ki!
O, Ali Kemal ki, “İngiliz Muhipleri” cemiyetinin üyesidir. Amansız bir kuvvayı milliye düşmanıdır. İstiklal Savaşına şiddetle karşı çıkanlar arasındadır. Ermeniler üzerine Kazım Karabekir’in yaptığı harekâta da şiddetle karşı koymuştur. Bundan dolayı da ona Türk milleti, Artin Kemal unvanını vermiştir.
O, aynı zamanda Peyam-ı Sabah adlı gazetenin de yazarıydı. “İstiklal Şartları ve Türkler” başlıklı bir yazısında “Türklerin istiklale layık olmadıklarını, daha uzun süre büyük devletlerden birisinin himayesi altında yetişmesi gerektiğini” ileri sürmüştü. Bugünkü takipçileri gibi o daha o zaman, “Avrupa ile başa çıkmayı asırlardan beri Asya’nın hangi kavmi başardı ki, biz başarabilelim” diyerek İngiliz emperyalizminin Türkiye’yi işgal etmesine karşı çıkılmaması gerektiğini savunmuştu. O, Türk milletinin bağımsızlığına, egemenliğine, varlığına ve özgürlüğüne karşı mücadele etmiş birisidir. Bu yüzden Türk halkı, kendisi hakkındaki kanaatini Kurtuluş Savaşı’nın akabinde trajik bir biçimde belirtmiştir.
Çok açıktır ki, Mustafa Kemal iradesinin etkinliği kırıldıkça Damat Ferit ve Ali Kemal’lerin önemi artacaktır. Çünkü şeref azalmadan alçaklık çoğalmaz. Bu sosyal psikolojinin bir kuralıdır. Adı ihanetle özleşmiş bir şahıstan itibarlı birisiymiş gibi söz etmek nedensiz değildir. Bu, ihaneti sezdirtmeden sevimli gösterme
operasyonudur.
(1) Noam Chomsky, Kader Üçgeni: ABD-İsrail ve Filistinliler, İletişim Yayını, İstanbul, 1993, s.536


Ali Kemal, Milli Mücadele aleyhinde yayın yapan Peyam-ı Sabah gazetesinin başyazarı ve işbirlikçi İstanbul Hükümeti’nin Dahiliye Vekili. İzmit’te halk tarafından 6 Kasım 1922 tarihinde linç edilerek öldürülmüştür.


Hain Torunu Olmak Türkiye’de Kariyerdir!
Star Gazetesi 3 Mayıs 2008 tarihli nüshasında bir başka Ali Kemal’in torunundan söz etmiş. Bu defa sözü edilen torunun adı Boris Johnson’dır. İngiltere yurttaşıdır. Haberde dikkat çeken iki cümle var. Birisi “Türk etnik kimliğiyle gurur duyan Boris Johnson Londra Belediye yarışında önde gidiyor” cümlesidir. Diğeri de “Osmanlı torunu Londra’yı alıyor” cümlesidir. Haberin devamında da “Osmanlı dönemi gazetecilerinden Ali Kemal’in...” diye devam eden bir cümle var.
Gazete bilinçli olarak Türk kimliği demiyor. Türk etnik kimliğiyle gurur duyan diyor. Türk’ü etnik kimlik olarak nitelemek bilinçli bir ayrımcılıktır. Bunun adı, bütünleştirici Türk kavramını, ayrımcılık için kullanmak üzere özellikle etnik bir boyuta indirgemektir. Hainin torunu “Londra’yı alıyor” diyecek yerde “Osmanlı’nın Torunu Londra’yı alıyor” diyor. Böylece Ali Kemal bütünüyle Osmanlıyı temsil etmiş oluyor. Kuşkusuz Ali Kemal’e karşı olanlar da bu mantığa göre başkalarının torunu olmuş oluyor. Böylece hain torunu olmaya kariyer sahibi olmak gibi bir anlam yüklenmiş oluyor.
Londra’da Ali Kemal’in Torunu Olmak!
Londra Belediye Başkanlığı seçimini Muhafazakâr Parti’nin Türk kökenli (!) adayı Boris Johnson kazandı. “Osmanlı’nın son İçişleri Bakanı Ali Kemal’in torunuyum” sözleriyle Türk seçmenden oy isteyen Johnson, Londra’nın 14 bölgesinden 9’unda rakibine üstünlük sağlamış. Seçim kampanyası sırasında Livingstone ve Türk geçmişine vurgu yaparak Türk asıllı Londralılardan oy isteyen Johnson arasında bir “Atatürk” tartışması yaşanmış. Livingstone, Türk mahallesine yaptığı bir gezide, bir kahvedeki Atatürk posterini göstererek, “Bu adamı tanıyor musunuz. Bu adam, Boris Johnson’un dedesinin ihanet ettiği adamdır” demiş.
Bütün bu haberler Türkiye’deki gazetelerde “Londra’ya Türk Başkan” başlığı altında yer almıştır.
Fehmi Koru’nun kahramanlar gibi Boris Johnson’ın, Ali Kemal’in torunu olduğunu ısrarla savunması da ilginçtir.
Ali Kemal’in ya da Ebu Cehil’in torunu olmak bu kadar önemli midir? Erdal Şafak “Boris’in büyük dedesinin Ali Kemal olmadığını söylüyor. Ali Kemal’in eşi İngiliz’miş, ama daha önce bir İngiliz’le evliymiş ve ondan bir çocuğu varmış... ” Evet, Ali Kemal, Boris Johnson’ın büyük ninesiyle evlendi. 1906’da. Ancak kadın bir çocuklu duldu. O çocuk da Johnson’ın dedesiydi. Zaten bir yıl evli kaldılar “ diyen Sabah yazarına Fehmi Koru, fena halde içerlemiş görünüyor. Fehmi Koru, konuya büyük bir açıklık getirerek Boris’in dedesinin Ali Kemal olduğunu kanıtlamış görünüyor.
Adı ve soyadından, ne kadar Türk olduğu belli olmayan bir adamın Londra’da Belediye Başkanı olmasının anlamı nedir? Bu adam gerçekte meşhur hain gazeteci Ali Kemal’in torunu mudur? Orası, görüldüğü gibi tartışmalıdır. Ancak bilinen kadarıyla, Ali Kemal’in oğlu Osman Ali 1920’lerde İngiltere’ye yerleşmiş, Wilfred Johnson adını almış. Adam tabiyeti ve coğrafyasını, dinini, dilini, adını hep birlikte değiştirmiş. İşte bu meşhur Boris Johnson’un Ali Kemal’in torunu olduğu söyleniyor. İngiliz Boris, yani Ali Kemal’in torunu olan bu zattan birilerinin övünç payesi çıkarması nedensiz olmasa gerek!
Türkiye’nin bölünmesi, Türklüğün tarihten silinmesi, Osmanlı’nın İngiliz mandası altına girmesini isteyen Ali Kemal’in Boris adlı İngiliz torununun ” Türk etnik kimliğiyle gurur “ duyması hangi anlama gelmektedir?
Neymiş? Bizim (!) Boris Johnson ” Londra’ya Türk Başkan “ olarak seçilmiş. Halbuki dedesi olduğunu söylediği Ali Kemal bunun tam tersini savunmuştu. Yani O, ” İstanbul’a bir İngiliz Başbakan “ istemişti. Diğer yandan bazı gazetelere göre bu Boris Johnson ” Atatürk hayranı ve Fenerbahçeli “ imiş. Umarız öyledir. İlginç değil midir? Boris, ” Atalarım Türk ama ben Türkçe konuşamadığım için de üzgünüm “ demiş. Hâlbuki bu Boris’in ataları Türk’ten, Atatürk’ten, Türkiye’den hatta Türkçe isminden kaçarak İngiltere’ye vasıl olmuşlardır. İngilizler de sadık işbirlikçilerini o dönemde bağırlarına basmışlar ve kendilerinden daha çok İngiliz çıkarlarına hizmet ettikleri için de statülerini Londra’ya Başkan yapacak bir seviyeye yükseltmişlerdir.
Bugünlerde birileri ” Londra’ya Türk Başkan “ söylemleri altında gerçekte şunu demek istiyorlar. Biz onları Türkiye’den kovduk. Ankara ve İstanbul’a başkan olamayınca gidip adamlar bunu Londra’da gerçekleştirmiş oldular. Yani bir anlamda Türkiye’nin ” ne Osmanlı’nın ne de Ali Kemal’in kıymetini bilmediğini “ dile getirmeye getiriyorlar.
Bu yalnız Ali Kemal’le de sınırlı değil. Köşe yazılarına da konu olan bir Osmanlı Prensesi Zeynep: Siyasete Evet demiş. Devamında da ” Osmanlı ile Cumhuriyet arasında köprü olabilirim “ diye ilave etmiş. Çok sayıda benzer örnekleri vardır. Son zamanlarda kimi Ali Kemal’in torunu, kimisi de Osmanlı Hanedanı üyesi olduğu söylenen bir takım insanlardan sık sık söz edilir olmuştur. Onlarla röportajlar yapılmakta, yaşadıkları travmalar televizyon ve gazete sütunlarında okuyucuya duyurulmaktadır.
Birileri bunları ABD/İsrail projesi olan Yeni Osmanlıcılığın gereği olarak yapmaktadırlar. Osmanlı torunu Londra’da Belediye Başkanı oldu. Osmanlı Hanedanından falan şahıs Türkiye’ye geldi. Hanedanın falan üyesi filan yerde şöyle işler başardı vb.. bir takım söylemlerin perde arkasında farklı amaçlar saklıdır. Birilerinin -Osmanlı değil ama- bizden olmayan birilerinin adına harekete geçtiği görülmektedir.
Yabancıdan ve yabancı uşaklığından umut besleyenlerin akıbetlerinin ne olduğunu tarih söylemektedir. Tarihi okumasını bilmeyenler tarihi yeniden yaşamak zorundadır. Bu gerçek her iki taraf için de geçerlidir.



Önce Türkiye’deki
Ali Kemal’in Torunu
Gündeme Gelmişti!
Bakın Ali Kemal’in torunu Türkiye’de nasıl gündeme gelmişti. Zamanın Cumhurbaşkanı Sezer’in Dışişleri Bakanlığı’nın beş müsteşar yardımcısının atamalarını veto etmesi üzerine Ali Kemal adı gündeme gelmişti. Bu vetonun eleştirisinin odağında Ali (Artin) Kemal’in torunu Selim Kuneralp’ın veto yemesi vardı.
Ali Kemal’in oğlu Zeki Kuneralp’in, kendisi gibi diplomat olan oğlu Selim Kuneralp, İsveç ve Kore’de büyükelçilik yaptıktan sonra Ankara’ya çekilmişti. Bu zat bir süre önce bakanlıkta Müsteşar Yardımcılığı’na atandı. Selim Kuneralp’ın birkaç aydır yürüttüğü bu görevi zamanın Cumhurbaşkanı’nca veto edildi.
Veto gerekçesinin ne olduğu da Cumhurbaşkanınca açıklanmamıştı. Ancak tarihi arka planı bilenler, konunun dede Ali Kemal ile ilgisini kurarak değerlendirme yapmışlardı. Diğer yandan Selim Kuneralp’ın, Karen Fogg’un email arkadaşı olduğu da ortaya çıkmıştı. Karen Fogg’la mesajlaşmasının özelden değil gizlilikten dolayı saklı kanallardan yapılması gerektiğini e-postaların birinde mesaj arkadaşı Karen Fogg’a şöyle anlatır: “Sevgili Karen, dünkü mesajımda yanlışlıkla Büyükelçiliğin e-posta adresini kullanmışım. Hâlâ geçerli olan eski adresime yazmağa devam etmen gerek. Yoksa senin mesajlarını burada herkes okuyabilir”.
Demek ki dede Ali Kemal’den torununa, yabancılarla gizli/kapaklı yazışmak, işbirliği yapmak ve mesajlaşmak gibi meziyetler de miras kalmış. Dede zamanın İngiliz Muhibbisi idi, torunu da AB muhibbisi olmuş. Aradan yıllar geçmiş ama değişen fazla bir şey olmamış.








Yeniçağ...