Bir Yüzbaþý ile emir eri bir trende yolculuk ediyorlar. Ayný kompartmanda çok alýmlý bir kýz ile annesi de var. Baþka kimse yok. Bu iki grup birbirlerini tanýmasa da yolculuk sýrasýnda tanýþýrýz diye çok yakýn oturmuþlar. Derken tren bir tünele giriyor, ortalýk kararýyor. Bir öpücük sesi ve ardýndan -þýrraaak- çok þiddetli bir þamar sesi duyuluyor. Tren tünelden çýkýyor. Herkes þaþkýn ne oldu diye birbirine bakýyor.
Genç kýz düþünüyor; (Benim yerime annemi öperlerse, iþte böyle þamarý yerler..)
Kýzýn annesi düþünüyor; (Helal benim kýza, öpüldü ama, hemen þamarý yapýþtýrdý..)
Yuzbaþý düþünüyor; (Ulan asker kýzý öptü, þamarý ben yedim...)
Asker gülümsüyor; (Ýntikamýmý aldým daa. Havaya bir öpücük yüzbaþýya bir þamar!!)