Mucizeler ancak onlara inananlarca yaþanýr ve aþk bir mucizedir
Bir aþkýn bitiþi, bir nehrin kuruyuþuna benzermiþ. Ben senin, o nehri
kuruttuðun satýrlarýndan geldim sevgili...
Satýrlarýndan geldim birkaç saat önce...Uzun zamandýr okumadýðým ve
özlediðim satýrlarýndan.Sessizliðin fazlasýyla konuþkandý. Beni bir zamanlar
anladýðýna inandýðým satýrlarýndan geldim, yürekli sevginden...Okudum seni,
hasretle ve sevgiyle..Ama ben senin, artýk hiç yazýþmayacaðýmýzý bilen
satýrlarýndan geldim. Düþlerin nerede sevgili, düþlerini göremediðim
satýrlarýndan geldim. Korkularýn ne zaman bitecek sevgili..? Düþlerin ne
zaman gün ýþýðýna çýkacak..? Ve sen nereye yerleþtirdin sana verdiðim güzel
sevgimi..? Ört üstünü ne olur, üþümesin ve gösterme kimseye. Özenip, beðenip
almaya kalkmasýn. Bari sevgim sende kalsýn. Çünkü ben senin, artýk beni
istemeyen satýrlarýndan geldim. Beni aramayan, merak etmeyen ve özlemeyen
satýrlarýndan. Gülüþlerim sende kaldý demiþtim, doðruymuþ. Seni okurken
birden gülmeye baþladým. Tekrardan yanýma almak istedim, size ihtiyacým var
dedim, gelmediler. Ve ben senin, gülüþlerimi alýkoyan satýrlarýndan geldim.
Görüyorsun iþte, sadece ben sevmemiþim seni. Bana ait her bir güzellik seni
seçti, senin yanýnda kaldý.Bana sadece ben kaldým gibi. Artýk biliyorum,
belki de seni kimsenin çözmesini ve tanýmasýný istemedin diye, o kapalý kutu
gibi kapattýðýn yüreðini kimse anlamasýn diye býraktýn beni. Sen aþk
adamýsýn, sen her mevsim aþýk olmalýsýn, bu yüzden, daha fazla yakýnlaþmak
adýna korktun. Birine tekrardan yakýn olmaktan..Bu yüzden bana bir ayrýlýk
hediye ettin, beni bana býraktýn, sen sana kaldýn. Ben senin, sana kalan
satýrlarýndan geldim sevgili. Sadece sana ait olan satýrlarýndan...

Biliyor musun, hiçbir zaman çözmeye çalýþmamýþtým seni. Konuþmalarýnýn
arasýna sýkýþtýrdýðýn cümleleri aldým sadece senden. Her görüþmemizde
“benden yana hiçbir zaman kuþkun ve korkun olmasýn” diye baþlayan
cümlelerini aldým. Korkuyorum derdim ama sen sürekli sana inanmamý ve
güvenmemi isterdin ve biz oturup saatlerce konuþurduk özlemlerimiz üzerine.
Oturup saatlerce konuþur ve gülerdik. Gülerken yüreðim kayardý sana doðru
ama sende beni yalnýz býrakmaz, bana yüreðini açar, bu küçük sevgi
oyunlarýna benimle beraber katýlýrdýn. Ve bu sevda sözlerin beni öyle çok
etkilerdi ki, her telefonu kapatýþýmýzda sana doyamadan sesinden
uzaklaþýrdým. Sen görmezdin, ben yanardým. Sen görmezdin, ben hep yanardým.
Her konuþmamýzýn bitiþinde, ben yüzünü çizmeye çalýþýr, kilometreler ötesine
taþýrdým. Belki de sen baþýndan beri biliyordun sevgili, kýsa bir zaman
sonra çekip gideceðini. Benden sana inanmamý istiyordun ama biliyordun.
Herkes biliyordu..arkadaþlar, dostlar, hayallerim, umutlarým..Bir ben
bilmiyordum. Dile kolaydý, insanlara kolaydý, sana kolaydý, bir bana kolay
deðildi sevgili. Ben senin, bütün bunlarý bilen ama unutan satýrlarýndan
geldim. Beni her gün biraz daha geleceðimize hazýrlayan ama o gelecekten
sinsice uzaklaþan satýrlarýndan. Böylesi bir bitiþ yakýþmamýþtý bize,
sana..Ýþte bu yüzden ben senin, bu bitiþe yakýþmayan veda satýrlarýndan
geldim sevgili.

Artýk o kadar çok yoksun ki, ben de ne kadar varolduðunu karýþtýrýyorum
bazen. Yokluðun varlýðýný geçti. Benim varlýðým ise tarihi eskimiþ
mektuplarda kaldý nedense. Basit birer mektup deðildi onlar. Sakýn öyle
düþünme. Senin gördüklerinden de fazla, benim gördüðüm; heyecanlar, kalp
atýþlarý, kavuþmalarýn þehveti, birikmiþ hasretler ve aþk vardý tabi ki..Bu
yüzdendir ki asla yýrtýp atmaya kýyamadým, seni içimden çýkarmaya
kýyamadýðým gibi. Ben senin, beni içinden çýkarmaya kýydýðýn satýrlarýndan
geldim...

Yalancý bir bahardayýz. Bense bu yalancý baharda, yalancý gülüþler
daðýtýyorum etrafa ve gariptir hiç umut kalmadýðý halde gelme ihtimalini
hesaplýyorum, kaðýt kaleme gerek duymadan. Gözlerimi kapatýnca kurduðum
hayaller rotasýný þaþýrdý zaten sevgili. Olur olmadýk zamanlarda, olur
olmadýk bir þekilde karþýma çýkýp, geldim diyebilme ihtimalini düþünüyorum.
Sakýn ha, bu, okullardaki havuz problemlerine benzemez. Ben senin, bir nehir
gibi bana akabilme olasýlýðýna düþtüm. Bir aþkýn bitiþi, bir nehrin
kuruyuþuna benzermiþ. Ben senin, o nehri kuruttuðun satýrlarýndan geldim
sevgili...

Aklýma düþüyor deli dolu, sevgi dolu mesajlaþmalarýmýz. “Tatlýsýn yine
yüreði aþk kokan ama aþktan korkan kadýným”..demiþtin..O kadýn þu an nerede
bilmiyorum ama artýk aþktan daha fazla korkuyor. Ýnancýný ve güvenini
yitirdi, bana her zaman güven diyen bir adamýn, uzayýn boþluðunda kaybolan
sesinde. Oysa ki sürekli, benim çekip gitmemden korkardýn, “içimdesin, kimse
alamaz sen gitmedikçe” dediðinde bile biliyordun aslýnda hiçbir yere
gitmeyeceðimi. Gitmedim...gitmeyecektim..gitmeyi hiç düþünmedim..peki bana
gitme diyen adam nerede..? hani kimse alamazdý beni senden ben gitmedikçe..?
Tüm sorular, tüm mesajlar ve tüm resimler bir film karesinden çýkmýþçasýna
donuk ve anlamsýz..Film bitti ve daðýldý oyuncular.Yönetmen karlý bir iþ
yapmanýn sevincinde, seyirciler finalin hüznünde, baþ roldeki sen ünlü bir
oyuncusun artýk...Ve ben senin dillendirdiðin bütün replikleri unutan
satýrlarýndan geldim sevgili..söylediðin bütün replikleri unutan
satýrlarýndan...

Gözlerinden biraz hüzün içmeme izin verir misin...? Bitmiþ olsa bile aþkýn,
geceleri maskesini çýkartýp da yatan bir ben kalsam da yalnýzlýðýmda, bana
biraz umut ve anlayýþ verir misin..? Kendim için bir þey istiyorsam namerdim
ama içimdeki çocukluðu güldürmek için bana rengarenk balonlar alýr mýsýn..?
Aðladýðým ve korkularýmý yenemediðim zamanlar oluyor bazen. Sesimi
uzaklardan da olsa duyup gelerek, bana biraz sabýr ve gülüþ verir misin
sevgili..? Ben senin, bu sorulara cevap vermeyen satýrlarýndan geldim.
Ýçindeki beni bir kurþun hýzý kadar çabuk unutan satýrlarýndan. Her
konuþmamýzýn arasýna karýþarak, bana hep “girit rüzgarým” dediðin
satýrlarýnýn içinden geldim. Girit rüzgarýný sevildiðim zamanlarda
býrakarak..

Alkol kokularýnýn arasýnda sýkýþýyor yalnýzlýðým. Seninle beraber gezdiðimiz
sahil kasabalarýný, deniz kenarlarýný, köy sokaklarýný özlüyorum.
Dinlediðimiz ve söylediðimiz þarkýlarda býraktýðýmýz içten sarýlmalarýmýzý.
Seni özlüyorum..Kendime daha fazla ne kadar yalan söyleyebilirim bilmiyorum
ama o zamanlardaki seni çok özlüyorum. Yalanlarla aram çok iyi þu sýralar.
“Sus artýk” diye baþlayan mesajlar gönderirken, ayaðýmý yerden kaldýrýyor,
parmaklarýmý üst üste getiriyorum. Sana söylediðim yalanlara da alýþtým,
kendimi kandýrmayý bile seviyorum. Ben senin, benim bu yalanlarýma inanmayan
satýrlarýndan geldim sevgili. Bu yalanlarýma hiç inanmayan satýrlarýndan..

Hayatýn acýlarýyla ve sorunlarýyla uðraþýyorum her gün. Ve her sabah, bugünü
de atlatabilecek miyim düþüncesiyle geçiyor vapur saatleri. Yorulduðumu ve
bittiðimi hissettiðim, tökezleyip tam yere düþeceðimi fark ettiðim anlarda,
gözlerimi kapatýp, beni bir yabancý gibi ortada býrakýþýný aklýma getiriyor,
yüreðimdeki sahipsiz sevginden, inanamayacaðýn bir þekilde güç alýyorum.
Yine de, benden ayrý olsan da, hala yaþadýðýný ve uzaklarda da olsa, bir
yerlerde nefes aldýðýný bilmek; küçük þeylerden mutlu olan Polyanna misali
ýsýtýyor içimi. Yokluðunda varlýðýn gibi sevgili. Hiç fark yok. Ve ben
yokluðunu da varlýðýný sevdiðim gibi seviyorum. Çünkü ben sevgime
kýrgýnlýðýmý bulaþtýrmadým sevgili, söylemedim ona beni ne kadar üzdüðünü.
Bu yüzden, cinsiyeti ve þehri belli olmayan bir sevgi taþýyorum içimde. Ve
ben senin, artýk bu sevgide bir sorumluluðun olmayan satýrlarýndan geldim
sevgili.

Yalnýz olduðumu düþünme sakýn...Hiç olmadýðým kadar kalabalýðým belki..Beni
gerçekten sevildiðime inandýran hayat ve þiir dostlarým, daha gidecek çok
yolum, söylenmiþ ve söylenmeyi bekleyen þarkýlarým, hýnzýrca gülümseyen
yavrukurt sessizliðim, henüz içinde dans edemesem de deli yaðmurlarým, nasýl
çoðaldýðýný hiçbir zaman anlayamadýðým sabrým ve gücüm ve ne istediðini
bilen düþlerim var..Verdiðin sözleri tutamadýðýn için üzülme sakýn, hayat
herkesi farklý þekilde büyütüyor ve ben hayatýn bir þiir olmadýðýný
biliyorum sevgili, mutluluðun sallandýðýmýz bir salýncak olmadýðýný bildiðim
kadar...Bu yüzden benim sevdam da bir þiir deðildi. Ve ben senin, bu
sevdanýn bir þiir olduðunu düþünen satýrlarýndan geldim sevgili, sevdayý bir
þiir gibi yaþayan satýrlarýndan..

Artýk gidiyorum desem de, nereye gidebileceðimi ben de bilmiyorum ya da
bildiklerimi senden gizlemeyi tercih ediyorum. Senden uzaklaþtýkça sana daha
da yakýn olduðumu hissetmem, gidebilecek hiçbir þehir ve yön býrakmýyor
bana. Bir uçaðýn sesini duyuyorum, çok yakýnlarýmdan geçiyor. Üç dört saat
sonra, senin yaþadýðýn þehrin içinden de geçebilir belki. Sen de ayný sesi
duyar mýsýn acaba..? Bir tek beni duymuyorsun, beni iþitmiyorsun gibi. Ýþte
bu yüzden, ben senin, artýk beni duymayan satýrlarýndan geldim sevgili. Beni
artýk hiç duymayan satýrlarýndan..

Biliyor musun, ben sana kavuþmayý deðil, sana kavuþmayý düþlemeyi sevdim..Bu
yüzden de ben senin bu düþleri kanattýðýn satýrlarýndan geldim sevgili, bu
düþleri delik deþik yaptýðýn satýrlarýndan..

Gülüþlerinle alkýþla beni, yeter..Çünkü seni sevdiðimi bilen ve bilecek olan
satýrlarýndan geldim..þimdi de seni, dahasý bizi, o satýrlarda býrakarak
gidiyorum...

Ama sen ne olur, ne olur gülüþlerinle alkýþla beni..seni yürekten sevmiþ
olduðumu bilen satýrlarýndan geldim..!