Ýmanýn Tadýný Almak Ýçin...



Soru: Rasûl-ü Ekrem Efendimiz'in sünneti olarak her sabah okuduðumuz dualarýn birinde "Allahümme habbib ileyne'l-imâne ve zeyyinhü fî kulûbina ve kerrih ileyne'l-küfra ve'l-füsûka ve'l-ýsyân vec'alnâ mine'r-raþidîn" diyoruz. Bu duanýn manasýný ve onu tekrar ederken hangi mülahazalar içinde bulunmamýz gerektiðini lutfeder misiniz?



Peygamber Efendimiz'in hayat-ý seniyyeleri âdeta bir yalvarýþ ve yakarýþ dantelasý mahiyetindeydi; O, sabah kalktýðýnda, akþamý idrak ettiðinde, abdeste yöneldiðinde, ezaný dinlediðinde, Hakk'a kurbet vesilesi sayýlan her ibadetin içinde ve sonunda, yeme-içme, uyuma, yolculuða çýkma, seferden dönme, arzî ve semavî belâ ve musibetlere maruz kalma esnasýnda, hastalýk ve rahatsýzlýklara müptela olduðunda, keder ve sevinç vesilelerinin zuhuru hengâmýnda hep el açar, Mevlâ-yý Müteâl'e yönelir, tazarru ve niyazla iki büklüm olur ve sürekli O'na yalvarýrdý. Kur'an-ý Kerîm'in sabah ve akþam vakitlerinde Allah'ý zikretme üzerinde hususiyle durmasýndan olsa gerek, Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem) bu vakitlere özellikle önem verir, her sabahý ve her akþamý bereketli birer dua zamaný olarak deðerlendirirdi.



Allah Rasûlü'nün bilhassa hemen her sabah namazýndan sonra tekrarladýðý dualardan biri de sorunuza mevzu teþkil eden þu mealdeki dua idi: "Allahým, imaný bize sevdir ve onu kalblerimizde güzelleþtir, gönüllerimizi onunla donat; küfre, fýska ve isyana karþý içimizde tiksinti uyar ve bizi rüþde ermiþlerden, doðru yolu bulmuþlardan eyle."