Ýyilik yürek iþidir!



Birçoðumuz en son kime iyilik yaptýðýmýzý hatýrlamaz olduk. Belki de bu erdemli davranýþýn çarklarý böylesine hýzlý dönen bir dünyada çok fazla alýcýsý yok.



Ama daha da ilginci, bu eylemin giderek bir kötülük aracýna dönüþmeye baþladýðýdýr.



Yanlýþ okumadýnýz.



Kötülük için iyilik yapmak. Mümkün bu.



Ýyilik yaparken iki üç hamle sonra bu iyiliði bir hançer gibi kullanmayý hesaplayanlar olmadýðýný sanmayýn sakýn.



Peki, nasýl olur da bu kadar soylu bir davranýþ kalbimizdeki balans ayarýnýn bozukluðu sonucu bir ihanet eylemine dönüþür?



Önce eskilere gidelim…



Bir akþam vakti Hz. Ýbrahim’in yaþadýðý köyden geçen yaþlý bir yolcu, misafir olup geceyi geçirebileceði bir ev aradý. Hz. Ýbrahim’in kapýsýný çaldý ve kendisini misafir edip edemeyeceðini sordu.



Yolcu ****en yaþýndaydý ve o yaþýna kadar hiç iman belirtisi göstermeden yaþamýþtý.



Hz. Ýbrahim ise kapýsýný çalan bu insaný Hak yoluna davet etmesinin peygamberliðinin gereði olduðunu düþünmekteydi.



“Bir þartým var” dedi adama.



“Senin Allah’a iman etmeni istiyorum. Kabul edersen misafirim olursun.”



Adam kýzdý. Kabul etmedi ve akþamýn son ýþýklarý altýnda köyün ufkuna doðru ilerledi.



Tam o sýrada Hz. Ýbrahim’e ilahi uyarý geldi.



“Ey Ýbrahim, biz o insana ömür verdik, mal verdik, evlatlar verdik, rýzk verdik. Bunun karþýlýðýnda ona þart koþmadýk. Ama sen kulum, ona bir gecelik misafirlik için iman etmeyi þart koþtun.”



Bu uyarýyla aklý baþýna gelen Hz. Ýbrahim hemen koþup adamý durdurdu ve evine çaðýrdý.



Adam “koþtuðun þarttan neden vazgeçtin?” diye sordu.



Hz. Ýbrahim “Allah bana hiçbir karþýlýk istemeden ve senin iyiliðin için olsa bile þart koþmadan iyilik yapmamý emretti” karþýlýðýný verdi.



Bunun üzerine “****en yýl bihaber yaþadýðým Allah’a þimdi iman ediyorum” dedi adam.



Þimdi bana, “iyi de hocam, bu eski bir mesel, zaman deðiþti, günümüze gelelim” diye çýkýþabilirsiniz.



Peki! Olay geçen Ramazan’da Ýstanbul Baðcýlar’da yaþandý.



Bir grup insan bir araya gelip fakirlere maddi yardým götürmeye koyuldu. Bir gün karþýlarýna çok muhtaç yaþlý biri çýktý. Ona düzenli olarak 200 TL ödemeye baþladýlar.



Aradan bir müddet geçmiþti ki, yine böyle bir baþka fakire raslayýp ihtiyaçlarýný sordular, yardým önerdiler.



Adam reddetti: “Bana her ay birisi 100 TL ödüyor zaten.”



Bunun üzerine yardýmsever dostlarýmýz “bizi bu zatla tanýþtýr da çabalarýmýzý birleþtirelim” deyince, adam onlarý götürdü.



Karþýlarýna çýkan kiþi, o her ay 200 TL ödedikleri yaþlý ve çok fakir adamdý.



Dostlarýmýz þaþýrdýlar ve oracýða çöküp aðladýlar.



Evet, iyilik yürek iþidir!..



Ve bildiðim bir þey varsa o da iyiliðin artýk birçoðumuzun becerebileceði bir iþ olmadýðýdýr.