Hz. Ýsa Aleyhisselam bir aðacýn altýnda kendinden geçmiþ bir halde dua eden birini görür. Dikkatlice baktýðýnda adamýn ayaklarý tutmayan bir kötürüm olduðunu anlar. Sonra iki gözünün de görmediðini fark eder.

Vücuduna dikkatlice baktýðýnda ise cildinde büyük yaralar ve o yaralarda kurtçuklar olduðunu görür.



Ama adam bütün bunlara raðmen ellerini kaldýrmýþ mutluluktan uçacakmýþ gibi DUA etmektedir:

Ey nice zenginlere vermediði nimeti bana ikram eden RABBÝM ! Sana aðaçlarýn yapraklarý sayýsýnca, þu sahildeki kum tanecikleri sayýsýnca, denizlerdeki her damla sayýsýnca þükürler olsun

Hazreti Ýsa (a.s.) kötürüm adama yaklaþýr:

- Ayaðýn yürümüyor, gözün görmüyor; bedenin de saðlýklý görünmüyor ? Buna raðmen çoðu zenginlere verilmeyen nimetlerin sana verildiðini düþünmekte, bunun için de büyük bir mutlulukla þükretmektesin. Hangi nimettir nice zenginlere verilmediði halde sana verilen ?

Kapalý gözleriyle sesin geldiði yana yönelen kötürüm adam þöyle der:

- Efendi ! ALLAH-U TEÂLÂ bana öyle bir kalp vermiþ ki, o kalple Onu tanýyorum. Öyle de bir dil vermiþ ki, o dille de Ona þükrediyorum. Halbuki, dünyanýn serveti elinde olan nice zenginler var ki; kalbinde O'nu ne tanýma sevinci, ne de dilinde Ona þükretme mutluluðu vardýr.

- Ama gel gör ki, ayaklarý topal, gözleri kör, bedeninde hastalýklar bulunan bu kötürüm adama RABBÝM, bu sevgiyi ihsan eylemiþ, bu nimetin farkýna varma tefekkürünü nasip eylemiþ.



Ýþte bunu düþününce kendimi tutamýyor ve:



Ey nice zenginlere vermediði nimeti bana ikram eden RABBÝM ! Sana aðaçlarýn yapraklarý sayýsýnca, þu sahildeki kum tanecikleri sayýsýnca, denizlerdeki her damla sayýsýnca þükürler olsun diye teþekkür etmekten kendimi alamýyorum.

Baþ gözü kapalý da olsa kalp gözü açýk olan bu adama yaklaþan Hz. Ýsa Aleyhisselam:

- Ver þu elini öyle ise! diyerek elinden tutar, eðilerek görmeyen gözlerinden öper. Peygamber dudaklarýnýn deðdiði gözler anýnda açýlýr.

Karþýsýndakinin Hz. Ýsa Aleyhisselam olduðunu anlayýnca heyecanlanan adam:

- Sen þu ölüleri dirilten, hastalara þifalar bahþeden mucizelerin sahibi Peygamber deðil misin ? der. Hz. Ýsa Peygamber:

- Belli olmuyor mu ? deyince:

- Gözlerimden belli oluyor da ayaklarýmdan henüz belli deðil, der.

Tebessüm eden Hz. Ýsa Aleyhisselam:

- Sen hele bir ayaða kalkmayý dene ! deyince, silkinen kötürüm adam dimdik ayaða kalkar. Ayaklarý üzerine dikilebildiðini anlayýnca söylediði ilk sözü þu olur:

- Ey Allahýn Nebisi, sendeki bu mucizeler de Ondan deðil mi ? Öyle ise izin ver de geç kalmayayým, Ona þükredeyim, diyerek hemen yere iner, baþýný secdeye koyar ve der ki:

- RABBÝM ! Seni tanýyan bir kalple, þükreden bir dil nimetinin þükrünü yapmaktan acizken, þimdi gören bir çift gözle, yürüyen iki de ayak lütfettin. Artýk bilemiyorum nasýl þükretmem gerekiyor bu eþsiz nimetler karþýsýnda ?

Bu sýrada çevreden toplanan halk, gösterdiði bu mucizelerden dolayý Hz. Ýsa Aleyhisselamýn elini öpmek isterler. Ama ALLAH (c.c)

ýn Peygamberi iþaret eder:

Benim deðil secdedeki þu kötürüm adamýn elini öpün

Derler ki:

-Onu secdeye indiren nimetlere biz baþtan beri sahibiz. Ama hiçbirimiz onun duyduðu gibi bir mutluluk duymadýk.

Hazreti Ýsa Aleyhisselam bunlara þu cevabý verir:

-Öyle ise tefekkür edin, siz de düþünün. Düþünen sahip olduðu nimetin farkýna varýr. Düþünmeyen ise kendisini mahrumiyette sanýr!

Dua ile canlar dua ile....