Azrail anýný almaya geldiðinde Hz.Ýbrahim, canýný kolay teslim etmez. Azrail'e:

- Yürü git, Sultana arzet, halilinden can istemesin artýk, der.


Yüce Allah buyurur ki:


"Eðer Halil'imsen haliline canýný feda et! Halbuki sen canýný vermemeye uðraþýyorsun. Baþka kim böyle dostundan canýný esirger?"

Yanýnda bulunanlardan biriside Hz.Ýbrahim'e


-Ey alemin nuru, neden Azrail'e can vermiyorsun? Aþýklar bu yola canlarýný koyarlar; sen ise bir canýný esirgiyorsun diyiince:

Halillullah derki.

- Ben hemen canýmý verecektim ama araya Azrail girdi. Halbuki ateþe atýlýrken Cebrail gelmiþ, "Ey Halil, benden bir þey iste" demiþti. O zaman ben Cebraile bakmadým ben. Çünkü yolumu kesiyor, beni Rabbimden alýkoyuyordu. Cebrail'e bile baþ eðmemiþken ben, nasýl olur da Azrail'e can veriririm?


Allah'tan "Canýný feda et" sesini duymadýkça can veremem ben. Fakat O can vermemi emrederse, bütün can ülkesi yarým arpa bile etmez bence. O emretmedikçe iki alemde de canýmý baþka birisine teslim edemem ben. Diyeceðim bundan ibaret.