BÝR AYRILIÞ HÝKAYESÝ

Erkek kadýna dedi ki:
-Seni seviyorum,
ama nasýl,
avuçlarýmda camdan bir þey gibi kalbimi sýkýp
parmaklarýmý kanatarak
kýrasýya
çýldýrasýya...
Erkek kadýna dedi ki:
-Seni seviyorum,
ama nasýl,
kilometrelerle derin, kilometrelerle dümdüz,
yüzde yüz, yüzde bin beþ yüz,
yüzde hudutsuz kere yüz...
Kadýn erkeðe dedi ki:
-Baktým
dudaðýmla, yüreðimle, kafamla;
severek, korkarak, eðilerek,
dudaðýna, yüreðine, kafana.
Þimdi ne söylüyorsam
karanlýkta bir fýsýltý gibi sen öðrettin bana..
Ve ben artýk
biliyorum:
Topraðýn -
yüzü güneþli bir ana gibi -
en son en güzel çocuðunu emzirdiðini..
Fakat neyleyim
saçlarým dolanmýþ
ölmekte olan parmaklarýna
baþýmý kurtarmam kabil
deðil!
Sen
yürümelisin,
yeni doðan çocuðun
gözlerine bakarak..
Sen
yürümelisin,
beni býrakarak...
Kadýn sustu.
SARILDILAR
Bir kitap düþtü yere...
Kapandý bir pencere...
AYRILDILAR...