tv haber kanallarýný izlerken böyle bir haber ve görüntüyle karþýlaþtýðýmda aklýma 1967-1968 yýllarýnda bizzat yaþadýðým bir olay geldi.ben þu an itibarýyla emekli bir deniz astsubayýyým.söz konusu tarihlerde gestapo kamplarýný aratmayacak ölçüde askeri ders ve eðitim alýrken amirlerimiz tarafýndan belki bu memlekete daha hayýrlý olacaðýmýzý düþünen geri zekalý olduðuna bu haberden sonra bir kez daha inandýðým bir yüzbaþý (engin aktuna) o tarihlerde judo mpopüler bir spor dalýydý.ama bu zat'ý muhterem o tarihlerde ortalama yaþýmýz 15-17 arasý olan biz askeri okul öðrencilerini þu an itibariyle balarbaþýnýn alt tarafýna ilk boðaz köprüsünün üst tarafýna gelen eðitim sahasýna toplayýp hepimizi sýraya dizer ve ilk kiþiden baþlamak üzere ;destekli ;tabir ettiði þekilde çenelerimizden ses getirmeden sadist duygularýný tatmin edemeyeceði bir kin ve hýrsla hepimizi hallaç pamuðu gibi attýðýnda þu anki teknoloji o zamanlarda hayal bile edilemezken bu gün itibariyle böylesi bir þiddete maruz kalan kiþilerin bunu cep telefonu vasýtasýyla belgelemiþ olmasýný büyük bir baþarý olarak görüyor,daha önceki þikayetlerinin birim içersinde örtbas edilmesini kýnýyor ve attýðý zaman mangalda kül býrakmayan þeffaf polis hayallerine kendisi bile inanmýþ yetkilileri içinde bulunduðumuz þu kritik ortamda biber gazý,tazyikli su gibi ilkel müdahalelerden vazgeçip ilerde bu kiþilerin benim unutamadýðým gibi veryansýn etmelerine imkan býrakmayacak þekilde kendilerini geliþtirmelerini haddim olmayarak tavsiye ediyor bu insanlýk dýþý uygulama ve örtbaslarýn bir gün karþýlýðýný göreceðine inanýyorum.